Achter ieder schilderij zit een verhaal. Maar waar komt eigenlijk mijn creativiteit vandaan? En hoe is mijn interesse in het schilderen van vrachtwagens ontstaan? Als je mij die vragen stelt, is het antwoord op allebei voor een groot deel hetzelfde: mijn vader.
Een hoofd vol ideeën
Mijn vader Ben is ontzettend creatief. Hij heeft de hele dag door honderden ideeën en denkt graag mee over nieuwe plannen en projecten. Wanneer ik ergens mee bezig ben of aan het brainstormen ben over een nieuw idee, is hij vaak degene die met me meedenkt.
Misschien wel het bekendste voorbeeld daarvan zijn de grote doos letters van mijn naam die je regelmatig op beurzen ziet staan. Een echte blikvanger, bedacht én gemaakt door mijn vader. Ook de vorm waarin het Open Atelier tegenwoordig bestaat, hebben we samen bedacht.
Ik ben ontzettend dankbaar voor alles wat hij voor mij doet en heeft gedaan. Achter Atelier Iris Bosch zit dan ook meer dan alleen mijn eigen werk. Ik ben degene die de schilderijen maakt en het gezicht van het atelier is, maar ik heb een ontzettend lieve groep mensen om me heen die me helpt, ondersteunt en met me meedenkt. Mijn vader is daarin een belangrijke schakel.
Kunstcriticus
Mijn vader komt ook regelmatig even kijken hoe het ervoor staat in het atelier. En geloof me, hij kijkt niet alleen even vluchtig. Hij ziet vrijwel direct wat er niet klopt, maar gelukkig ook wat juist heel mooi is. En daar is hij behoorlijk duidelijk over!
Het ene moment hoor ik: 'Donders mooi!' en het andere moment krijg ik te horen: 'Kiek uut de dop'n, da liek nens op!' Het is zelfs weleens gebeurd dat hij hoofdschuddend binnen komt lopen. Maar gelukkig krijg ik ook regelmatig tien hartjesogen via WhatsApp als hij een schilderij ziet waar hij enthousiast over is.
Er gaat dan ook eigenlijk geen schilderij het atelier uit zonder dat pa het 'mooi' vindt. Hij is misschien wel mijn eerlijkste kunstcriticus. En juist omdat hij zelf zo creatief is en oog heeft voor detail, waardeer ik zijn kijk op mijn werk enorm.
De liefde voor vrachtwagens
Naast zijn creativiteit heeft mijn vader nog een grote hobby en passie: zijn Citroën Visa Chrono.
Toen ik net geboren was, was de auto net klaar na een restauratie van maar liefst tien jaar. Tijdens mijn kinderjaren ben ik regelmatig met hem mee geweest naar verschillende evenementen. Zo kreeg ik van jongs af aan al mee wat het betekent om een bijzondere band met een voertuig te hebben. Het gaat niet alleen om een auto of vrachtwagen, maar om het verhaal, de techniek, de uitstraling en de mensen die er zoveel tijd en liefde in steken.
Zelf heb ik misschien niet de behoefte om achter het stuur te kruipen, die gave is meer weggelegd voor mijn zusje. Maar de creativiteit heb ik duidelijk van mijn vader geërfd.
We hebben allebei het Cibap afgerond. Tijdens mijn studie heb ik zelfs stage gelopen bij Henk Seppenwoolde, een vriend van mijn vader uit zijn Cibaptijd.
Van ideeën naar schilderijen
Inmiddels is het schilderen van vrachtwagens een belangrijk onderdeel geworden van mij. Ik vind het bijzonder om een voertuig niet alleen zo realistisch mogelijk vast te leggen, maar ook het verhaal erachter te vertellen. De chauffeur, het transportbedrijf, de herinneringen en de trots die iemand bij zijn voertuig voelt: dat probeer ik allemaal mee te nemen in een schilderij.
Aan één schilderij werk ik soms wel veertig uur. Vaak zit ik die uren alleen in mijn atelier, in alle rust en concentratie. Het is een heel persoonlijk proces, ook al maak ik mijn schilderijen meestal voor iemand anders.
Daarom vind ik het mooi om af en toe ook iets van mezelf en de mensen achter Atelier Iris Bosch te laten zien. Want er zit vaak veel meer achter een schilderij dan je op sociale media ziet.
Een bijzonder schilderij bij Eigen Oogst
En dan is er nog iets wat ik graag met jullie wil delen.
Op dit moment is er bij de kunstexpositie Eigen Oogst in Nijverdal een schilderij te zien dat voor mij extra bijzonder is. Het is namelijk gemaakt door mijn vader!
Zijn schilderij heet Vitesse en toont zijn eigen Citroën Visa Chrono. Ben werkt als verkoper bij Mint en tekent daar onder andere interieurs.
Schilderen heeft hij eigenlijk nog nooit echt gedaan. Dit is dan ook zijn eerste schilderij.
Tijdens een Open Atelier is hij eraan begonnen. Het moest een schilderij met snelheid worden en dat is volgens mij ontzettend goed gelukt. De beweging en dynamiek passen perfect bij de Visa Chrono.
Zelf ben ik bij Eigen Oogst ook vertegenwoordigd, met mijn schilderij van de vuurtoren van Ameland.
Mijn vader zei bij het afronden van zijn werk: 'Dit is mijn eerste en laatste realistische schilderij.' Of dat ook echt zo blijft, gaan we nog zien!
Benieuwd naar het werk van mijn vader en de andere kunstenaars? Neem dan een kijkje bij Eigen Oogst.
Meer dan je ziet
Ik ben de maker van de schilderijen en het gezicht van Atelier Iris Bosch, maar ik doe het zeker niet alleen. Er staan mensen achter me die me helpen, inspireren en soms net dat ene zetje geven om een idee werkelijkheid te laten worden.
Als ik terugkijk, zie ik hoeveel van mijn creativiteit en liefde voor voertuigen bij mijn vader zijn begonnen. Misschien had ik zonder hem wel heel andere onderwerpen geschilderd. Eén ding weet ik zeker: ik ben ontzettend dankbaar dat ik deze passie en creativiteit van hem heb mogen meekrijgen.
En misschien is dat wel het mooiste aan een eigen atelier: je maakt je eigen werk, maar de verhalen en mensen om je heen maken er samen iets veel groters van.
Creatieve groet,
Iris Bosch
Atelier Iris Bosch
Reactie plaatsen
Reacties